Zielig verhaal

Aankomende week ben ik jarig. Niet dat het uitbundig gevierd wordt, maar toch. En ook al zou ik het uitbundig willen vieren dan zou dat nog best moeilijk worden. De reden is dat ik een Limburger ben die nu recreatieondernemer in Drenthe is. Je kan niet verwachten dat familie en vrienden 600 Km gaan rijden om een verjaardag te bezoeken.

Natuurlijk komen mijn schoonouders en  mijn zwager met zijn gezin wel een stukje taart eten als ik hun uitnodig. Ook zijn er wat vrienden van mijn vrouw die ik ondertussen ook als vrienden beschouw, maar dat is niet zoals in mijn “hometown” Heerlen. Daar ben ik opgegroeid, daar was ik aanvoerder van het voetbalteam en gitarist van een regionaal graag geziene band. Ooit, voor mijn eerste uitzending naar Bosnië in 1995 is er een verrassingsfeestje voor mij georganiseerd in onze stamkroeg. Ik was mij er toen heel erg van bewust dat de ruim honderd aanwezig allemaal mensen waren die vrij dicht bij mij stonden.

Of ik naar twaalf jaar in Drenthe nog geen sociaal leven heb opgebouwd ?

Nee.
Dit is zeker niet bedoeld als  “zielig verhaal” maar als realiteit.
Ik prijs mijzelf momenteel zelfs zeer gelukkig. Door de intensiteit van dit vak is het in een nieuwe omgeving moeilijk om een sociaal leven op te bouwen. Zonder sociale vaardigheden zou ik dit vak niet goed kunnen uitoefenen dus daar kan het niet aan liggen zeg ik maar even over mij zelf.

Waar het wel aan ligt is het feit dat we zeven maanden per jaar vaak zeven dagen per week, ja ook regelmatig in de avonduren moeten werken. Dan heb je dus geen tijd voor sociale activiteiten. We zijn verplicht om 24/7 een BHV ér  op het bedrijf aanwezig te hebben wat inhoud dat Tjitske en ik bijna nooit samen weg kunnen. Tel hier nog eens drie drukke onderhoudmaanden bij op en iedereen begrijpt dat er geen ruimte is om aan warme nieuwe vriendschappen te werken of een teamsport te beoefenen.  De tijd die er is wordt hoofdzakelijk besteed aan de eerste lijn familie. Natuurlijk hebben wij onze Lieke die het bedrijf kan waarnemen, maar daar kunnen en willen we geen onbeperkt beroep op doen.

Van vrienden en familie horen we vaak dat ze het bezwaarlijk vinden om op bezoek te komen omdat we het zo druk hebben. Als iedereen zo redeneert zien we nooit iemand is dan onze reactie. Gelukkig krijgen we regelmatig bezoek waarmee we dan gezellig rond het kampvuur gaan zitten. Ook dan moet een van ons regelmatig weg omdat de telefoon gaat of omdat het personeel in de horeca of in de receptie ons even nodig heeft. Natuurlijk nooit een biertje of wijntje drinken want als hulpverlener kan je het natuurlijk niet maken om  iemand met een kegel te reanimeren, wat helaas ook al een aantal keren is voorgevallen.

IK wordt 45.

——————————————————————————————————————–
Wil jij deze blog blijven volgen en geattendeerd worden op een nieuw verhaal.
Volg ons op Facebook of Twitter . Reacties plaatsen onder aan deze pagina.
——————————————————————————————————————–

www.reeenwissel.nl